Klaar?

In een land hier niet ver vandaan,
Woonde er een meisje, ‘lotte’ was haar naam.

In moeders buik was ze nog heel erg klein,
Toch vroeg ze haar al af, hoe kan ik later een echte lotte zijn?

Soms keek ze eens door het navelgat,
Goh, daar zag ze heel wat!

Rode kapsels, regenbuien, dikke mensen ,zwarte truien;
En dacht hierbij; nee, dat is niets voor mij!

Graag zou ze eens willen weten, wat echte lotte’s zoal deden.
En was zich steeds aan het afvragen, hoe echte lotte’s zich gedragen.

Op een keer, ja luister maar,
hoorde ze net als jou iets raar.

Altijd wouw ze meer en meer, tot op een keer,
is ze er maar uitgekomen, zo kon ze het beter horen.

Eens eruit kwam lotte tot een besluit,
En riep heel, heel erg luid: het is genoeg, ik vind dit niet fijn, er is niemand net als mij, ik wil gewoon mezelf zijn!

Ik wil houden van appeltaart en veel chocola,
Ik wil drinken van cocktails met veel tralala.

Nicky wordt mijn prins op het witte paard,
Met of zonder baard.

November moet ik jarig zijn,
En wormen vind ik niet zo fijn.

Elfjes, droedels en sprookjesdingen,
Ook moet ik houden van salsadansen en zingen!

T’geblaf moet komen uit Rebbels mond,
Want een tibetaanse tijger wordt mijn hond!

Tenslotte zal ik in beringen wonen
En neem elke dag de bus,
Want ik wordt zeker geen huismus.

Op een dag was ze klaar en erg blij,
Want ze wist ‘geen enkele lotte is zoals mij’.
Dus zoals in elk mooi verhaal, leefde ze nog lang gelukkig, allemaal.